پسوند ( - ه) وندی پرکاربرد در زبان فارسی (رویکردی توصیفی) | ||
| کاوشنامه زبان و ادبیات فارسی | ||
| مقاله 2، دوره 13، شماره 25، اسفند 1391، صفحه 27-56 اصل مقاله (333.95 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| محمد جعفر جباری* | ||
| استادیار دانشگاه یاسوج | ||
| چکیده | ||
پسوند (- ه / - ـه = /e/) از پرکاربردترین وندهای فارسی است. نقشاختصاصی و زایای این وند، ساختن صفت مفعولی یا اسم مفعول از بن گذشتة فعل است، به این معنی که از پیوند (- ه) با بن گذشتة همة فعلها میتوان صفت مفعولی یا اسم مفعول ساخت. اما وند (- ه)، افزون براین نقش، دارای نقشهای فرعی دیگری از جمله ساختن اسم مصدر و اسم ابزار از بن مضارع است که کمتر بدانها پرداخته شده است. از طرف دیگر اغلب دستورنویسان بررسی خویش را درباره (- ه) به پیوند این وند با صورتهای زبانی بسیط محدود کرده و به واژههای مرکبی که بر اثرافزایش وند (- ه) ساخته شده، نپرداخته و در نتیجه شمارمتنوعی از ساختواژههای مرکب حاصل از پیوند این وند را از قلم انداختهاند. دیگراین که گاه مثالهایی که ذیل یک مقوله از نقشهای این وند ثبت شده از اساس با یکدیگر تفاوت ماهوی دارند، به طوری که میبایست ذیل مقولههای متفاوت درج میشدند. و بالاخره این که تحلیلهای انجام شده دربارۀ برخی از نقشهای این وند، گاه تجویزی است و در نتیجه از پاره ای از لغزشها مصون نمانده اند. در این مقاله با واکاوی و نقد پژوهشهای پیشینیان، به شیوهای توصیفی، وند (- ه) مورد بررسی قرار میگیرد و برخی از نقشهای این پسوند که از نظرها دورمانده، معرفی و نقشهای متنوع آن به صورت مجزا و تفصیلی عرضه میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پسوند (ـ ه)؛ بن مضارع؛ بن ماضی؛ وندافزایی؛ دستور زبان فارسی | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Suffix /-e/, a Multi-functional Affix in Persian | ||
| نویسندگان [English] | ||
| M.Jafar Jabbari | ||
| Assistant Professor of Yasouj University | ||
| چکیده [English] | ||
| Abstract One of the literary features of rhetoric is Epanalepsis, the repetition of the initial word of a couplet at the end of the same couplet; this very repetition makes the discourse beautiful and aesthetic. The name given to this literary figure has caused a lot of controversies among the Arab and Iranian literary men. To Ibn_Moataezz, Sakkaki, Khatib Tabrizi, Saddin Taftazi and some other Arab literary men, and to many of the Persian speaking rhetorians, this figure of speech has been referred to as Epanalepsis; whereas, Mohammad Ibn Omar Radviani, Shams Ghais Razi, and those who follow them and some of the contemporary authors of books written on Figures of Speech, have referred to it as Anadiplosis. The present study aims at investigating the justifications for the opposite views clarifying the more accurate one and stating the documented proofs. To do so all the reliable Arabic and Persian literary sources have been analyzed. This study follows a descriptive style based on a literary method of research. The results of present study indicate that one can achieve a better understanding of this figure of speech. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Keywords: Anadiplosis, repetition, Rhetoric, Literary figures of rhetoric | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 9,205 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,030 |
||