تحلیل گونهشناسانۀ رساله شکوی الغریب بر اساس نظریه فیلیپ لوژن | ||
| کاوشنامه زبان و ادبیات فارسی | ||
| دوره 26، شماره 66، آذر 1404، صفحه 9-38 اصل مقاله (753.51 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.29252/kavosh.2025.22277.3640 | ||
| نویسندگان | ||
| باقر صدری نیا1؛ اسدالله واحد2؛ مهدی نورمحمدزاده* 3 | ||
| 1استاد گروه زبان و ادبیّات فارسی، دانشگاه تبریز | ||
| 2استاد گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه تبریز | ||
| 3دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی، دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| اتوبیوگرافی یا «زندگینامۀ خودنوشت» هرچند به عنوان یک گونه مستقل ادبی مولود ادبیات غرب است، اما در خلال متون عرفانی ادبیات فارسی نیز میتوان نشانهها، الگوها و نمونههایی از آن را یافت که اغلب مورد مطالعه و تحقیق مستقل قرار نگرفته است. رساله «شکویالغریب» عینالقضات همدانی(۵۲۵– ۴۹۲ هـ . ق) در مطالعات گونهشناسانه اغلب به عنوان «بثالشکوی» بررسی و تحلیل شده است، در این پژوهش، متن رسالۀ «شکویالغریب» از منظر ساختار و محتوا و بر اساس نظریۀ «فیلیپ لوژن» (م 1938) با گونۀ ادبی زندگینامۀ خودنوشت مقایسه و تحلیل شده است. شواهد متنی به دست آمده نشان میدهد بخشهایی از متن رساله شکویالغریب حاوی الگوهای زندگینامهای بوده و بر اساس شاخصهای چهارگانه «فیلیپ لوژن»، با گونه ادبی زندگینامۀ خودنوشت مطابقت قابل توجّهی دارد. در نمونههای متنی شناسایی شده همانند متون زندگینامۀ خودنوشت، روایت بخشهایی از شخصیت، زندگی، زمانه و احوال درونی مؤلف خود دیده میشود. نتایج تحقیق، همچنین میتواند شاهدی بر وجود نمونهها و الگوهای اولیه اتوبیوگرافی کلینگر در ادبیات منثور عرفانی ایران و سیر تحول و تطوّر آنها به شمار آید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| زندگینامۀ خودنوشت؛ شکوائیه؛ شکویالغریب؛ ادبیات عرفانی؛ عین القضات همدانی | ||
| موضوعات | ||
| ادبیات عرفانی | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Typological analysis of the treatise Shakva al-Gharib based on Philippe Lejeune's theory | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Bagher Sadrinia1؛ Assadollah Vahed2؛ mahdi Nourmohammadzadeh3 | ||
| 1Professor, Department of Persian Language and Literature, University of Tabriz | ||
| 2Professor, Department of Persian Language and Literature, University of Tabriz | ||
| 3PhD student in Persian language and literature, University of Tabriz | ||
| چکیده [English] | ||
| Although autobiography is an independent literary genre born in the Western literature, in the mystical texts of the Persian literature, there are signs, paradigms and examples of the literary genre of autobiography, most of which have not been studied and assessed independently. The treatise "Shakv al-Gharib" by Ain al-Quzat Hamdani (492-525 AH) is often analyzed as complaint in typological studies. In this research, the text of Shakv al-Gharib has been analyzed and compared with the literary genre of autobiography based on Philippe Lejeune's theory and from the structure and content perspectives. The obtained textual data show that some parts of the text of Shakv al-Gharib contain autobiographical patterns. Also, based on the four indicators provided by Philippe Lejeune, they are in considerable agreement with the autobiographical literary genre. The identified text samples, like the autobiographical texts, are the narrator of parts of the author's personality, life, era, and inner state. The results of the research confirm the assumption that early examples and paradigm of autobiography exist in the mystical prose literature of Iran and their evolution. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Autobiography, Complaint, Shakva al-Gharib, Mystical literature | ||
| مراجع | ||
|
الف)کتابها
8 . پورجوادی، نصرالله (1384)، عینالقضات و استادان او، تهران: اساطیر.
ب)مقالهها
8 . ملائی توانی، علیرضا (1388)، «اصول و مبانی سرگذشتنگاری؛ ملاحظاتی درباره روششناسی زندگینامهنویسی»، تاریخنگری و تاریخنگاری دانشگاه الزهراء، سال نوزدهم، شماره 80، صص 165-141.
ج) منابع لاتین
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 476 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 312 |
||
