تبیینِ الگوی سبک شناسیِ معماری اسلامی (با نگاه به آراء سنّت گرایان) | ||
| معماری اقلیم گرم و خشک | ||
| مقاله 5، دوره 6، شماره 8، بهمن 1397، صفحه 101-117 اصل مقاله (2.4 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| مجید سیدی ساروی1؛ حسن علی پورمند* 2؛ رضا ابوئی3 | ||
| 1پژوهشگر دکتری معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران | ||
| 2دانشیار دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| 3دانشیار دانشکده حفاظت و مرمت، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران | ||
| چکیده | ||
| سبک در عامترین معنا عبارت از الگوها یا صفات متمایز و مشخص اثر یا آثار است که کاملاً وابسته به صورت اثر هنری است و سبکشناسی، روشی برای دستهبندی آثار در یک زمینة مقرّر بر مبنای تشابهات شکلیِ آنان است. زمینههای پدیدآورندة اثر هنری که منجر به شکلگیری سبکهای مختلف میگردد، در نگاه سنتگرایان اغلب سیاق اجتماعی و فرهنگی دورهها در مناطق مختلف است که در چارچوب سنّت که مجموعهای از حقایق و اصول جاری شده از منبع الهی است، قرار میگیرد. با توجه به تفاوتهای بنیادینِ معماری اسلامی بهعنوان بخشی از معماری سنّتی با سایر انواع معماری، روش خاص سبکشناسی آن میبایست مورد شناسایی قرار گیرد. پژوهش بنا بر هدف بنیادی و بنا بر ماهیت آمیخته است و روش تحقیق از نوع تحلیل محتواست که با نگاهی تحلیلی – تطبیقی به آراء سنّتگرایان در باب سبک و سبکشناسی، در پی تبیین الگویی برای سبکشناسیِ معماری اسلامی است. ویژگی مشترک همة آثار معماری اسلامی، فرازمانی و فرامکانی بودن اصول و محتوای آن است، اما این اصول زمانی که دورههای تاریخی مختلفی را تجربه میکنند و یا در مناطق جغرافیایی متفاوت ظهور مییابند، با توجه به تجربة ذهنی از دورههای تاریخی گذشته و یا سبقة شکلی و فنیِ معماری در آن مناطق، شکل خاص خود را مییابند. بدین ترتیب دو متغیّر تاریخ و جغرافیا در کاربریهای مختلف معماری بهعنوان متغیّر مستقل، ویژگیهای صوری را حاصل میشوند و لذا شناخت سبک آثار، از پردازش دادههای شکلی و تحلیل تأثیرات این دو متغیّر در انواع کاربریهای آثار معماری اسلامی ممکن میگردد. در واقع ویژگیهای مشترک سبکهای تاریخی و سبکهای جغرافیایی آثار، بیانگرِ ویژگی سبکی معماری اسلامی و تفاوتهای سبکهای مختلف تاریخی و جغرافیایی، شکلدهندة سبکشناسیِ معماری اسلامی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| معماری اسلامی؛ سنّت گرایی؛ سبک؛ الگوی سبک شناسی | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Explanation of stylistics pattern in islamic art and architecture (looking at traditionalist' views) | ||
| نویسندگان [English] | ||
| majid seyyedi saravi1؛ hasanali pourmand2؛ reza abouei3 | ||
| 1Faculty of art and architecture, Islamic Azad University, South Tehran Branch, Tehran, Iran | ||
| 2Faculty of art and architecture, Tarbiat modarres university, Tehran, Iran | ||
| 3Art University of Isfahan, Isfahan, Iran | ||
| چکیده [English] | ||
| Abstract In the history of art and architecture, there are various ways of classifying works to understanding them better. Occasionally they divide art events into different styles, sometimes into periods, schools, and movements. Each of these methods has its benefits and forms part of our understanding of the truth of architectural history. Style in the most general sense is the distinctive or distinctive patterns or attributes of a work or works that are entirely dependent on the work of art, and stylistics is a method of classifying works into a given context based on their similarities. The emerging fields of artistic work that lead to the formation of different styles are, in the traditionalist views, often the social and cultural context of the periods in different regions, within the framework of a tradition that is a collection of current facts and principles from a divine source. Given the fundamental differences between Islamic architecture as a part of traditional architecture and other types of architecture, its particular methodological style should be identified. The research is based on a fundamental goal and essence and the research method is content analysis, which, with an analytical-comparative view of traditionalists' views on style and stylistics, seeks to explain a model for Islamic architectural stylistics. A common feature of all Islamic architecture is the transcendental and extraterrestrial of its principles and content, but these principles, given the subjective experience of the period, when experiencing different historical periods or appearing in different geographical areas, depending on the subjective experience of past historical periods or the architectural and technical proficiency of those areas, they find their own form. Thus, the two variables of history and geography in different architectural applications as independent variables, are obtained the formal features and hence the recognition of the style of the works, from the shape data processing and the analysis of the effects of these two variables on the types of uses of Islamic architecture works can be possible. Now, historical stylistics based on the study and analysis of different types of architectural applications in different climates, in different historical periods, as well as geographical stylistics based on the analysis of different types of architectural applications in historical periods, occurs in various climatic and geographic regions. In fact, the common features of historical styles, geographical styles, and types of works styles reflect the stylistic characteristic of Islamic architecture and the differences in different historical, geographical and typical styles create the Islamic architecture stylistics based on history, geography and genre. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Islamic architecture, Traditionalism, Style, Stylistics Pattern | ||
| مراجع | ||
|
ـ بهار، محمدتقی. (1349). سبکشناسی، جلد اول. تهران: چاپخانۀ سپهر. ـ پیرنیا، محمدکریم. (1364). اصولِ معماریِ سنّتیِ ایران. کیهان فرهنگی. شماره 15، صفحه 3-13. ـ پیرنیا، محمدکریم. (1380). سبکشناسیِ معماریِ ایرانی، تدوین: غلامحسین معماریان. تهران: پژوهنده – معمار. ـ حجّت، عیسی. (1394). سنّتِ سنّتگرایان و سنّتگراییِ معماران. نشریۀ هنرهای زیبا. شماره 1، دوره 20، صفحه 5-16. ـ رحمتی، انشاءالله. (1394). هنر و معنویّت. تهران: موسسۀ تألیف ترجمه و نشرِ آثار هنری «متن». ـ سلطانزاده، حسین. (1391). نقدی کوتاه بر کتاب سبکشناسیِ معماریِ ایرانی. تهران: انتشارات چهارطاق. - صحراگرد، مهدی، و شیرازی، علیاصغر. (1393). تاریخِ سبکشناسی در تاریخنگاریِ هنرِ مغربزمین. کیمیای هنر. شماره 12، صفحه 87-98. - طاهباز، منصوره. (1387). اصولِ طراحیِ معماریِ همساز با اقلیم با رویکرد به معماریِ مسجد. تهران: مرکز چاپ و انتشارات دانشگاه شهید بهشتی. ـ نصر، سیّدحسین. (1381). معرفت و معنویّت. تهران: انتشارات سهروردی. - نیکمنش، مهدی. (1382). طرحی در طبقهبندیِ سبکهای ادبِ فارسی. پژوهشنامۀ علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی. شماره 37، صفحه 133-145. - Burckhardt, Titus. (1974). Perennial Values in Islamic Art: in the Sword of Gnosis, ed. Jacob Needleman, Penguin Books INC.
- Coomaraswamy, Ananda k. (1964). On the Traditional Doctrine of Art: Golgonooza Press.
- Gombrich, Ernest. (1968). "Style", the Art of Art History: A Critical Anthology, edited by Donald Preziosi, Oxford University Press.
- Hofstadter, Albert. (1977). Agony and Epitaph, New York: Goeorge Braziller.
- Michon, Jean-Louis. (1991). From the Koranic Revelation to Islamic Art: in Religion of the Hear, ed. Seyyed Hossein Nasr and William Stoddart, Foundation for Traditional Studies in U.S.A.
- Schuon, Frithjof. (1984). Concerning Forms in Art: in The Transcendent Unity of Religions, introduction by Huston Smith, the philosophical publishing House.
- Schuon, Frithjof. (1959). Principles and Criteria of Art: in Language of the Self, trans. Marco Pallis and Macheod Matheson, Ganesh. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 718 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,481 |
||